Leven in crisistijd Leven in crisistijd
Vorige week maandag voelde ik me ziek.
De hooikoorts slaat elk jaar vroeger toe, dacht ik.
Woensdag ben ik toch voorgegaan in de biddagdiensten in Berkenwoude en
Bergambacht.
En donderdag aan het werk om de voorbereidingen voor de
bevestigingsdienst van collega Blom in Rijssen af te ronden.
Die middag werd bekend gemaakt dat bijeenkomsten van meer dan 100 mensen
niet meer zijn toegestaan.
Omdat die donderdagmiddag een vergadering van het moderamen van onze
kerkenraad was gepland, konden we snel besluiten nemen over de zondagse
diensten en de doordeweekse kerkelijke activiteiten.
Vrijdag werd duidelijk dat in Rijssen bevestigingsdienst en
intrededienst in elkaar geschoven zouden worden; dus zette ik mij tot
het schrijven van een nieuwe, korte bevestigingspreek.
Die dienst was inhoudelijk ‘sterk’, korte preken zijn niet altijd de
slechtste….
Maar wat was het surrealistisch in de Schildkerk; normaliter zouden er
meer dan 1000 kerkgangers zijn geweest. Nu waren er enkele tientallen
toegelaten.
Een vreemd gevoel had ook u en jij zondag bij het zien van een vrijwel
lege Laurentiuskerk; fijn dat zovelen toch de diensten vanuit onze kerk
hebben gevolgd.
Terug in Bergambacht besefte ik maandag: ik ben nog steeds ziek.
Dit is geen hooikoorts, dit is een vreemd virus….…
Zondag zal ik ook niet voorgaan in de gemeenten waar ik dat zou doen.
En in onze Laurentiuskerk zullen weer aangepaste diensten zijn.

Ondertussen zijn het voor u, jou en mij onzekere tijden.
Coronavirussen zijn niet nieuw.
Elke keer steken ze in de wereld de kop op.
Dit keer heeft het virus als naam: Covid 19.
Als wereldheerser verovert koning Covid de 19e de wereld en probeert hij
zoveel mogelijk mensen in zijn invloedssfeer te krijgen, met alle
gevolgen van dien.
Covid 19 zaait angst en verderf onder de mensen.
Het is gewoon niet te bevatten wat ons overkomt.
Onze hele samenleving komt tot stilstand, en dat heeft grote gevolgen.
Er kruipt vertraging in ons jachtige bestaan.
Met name ouderen en zieken zijn (terecht) bezorgd.
Kinderen en jongeren vragen zich af: wat is dit en hoe kan dit?
Wij nemen onze verantwoordelijkheid, bewaren afstand, gaan niet
hamsteren, zien naar elkaar om, werken als dat kan thuis en steunen
elkaar, bidden voor elkaar.
We spreken breed in onze samenleving onze waardering uit voor werkers in
de zorg, de bevoorrading, het onderwijs enz.
We leven mee met allen die grote zorgen hebben om hun bedrijf en
personeel.

Woensdagavond hebben ook in Bergambacht de klokken van onze kerk geluid.
Als een teken van hoop op God en verbondenheid met elkaar.
In een wereld vol onzekerheid zoeken wij bescherming bij God.
En tegelijk proberen we ook te verstaan wat God ons te zeggen heeft nu
Covid 19 zo onbarmhartig toeslaat en zoveel slachtoffers eist.
We beseffen dat God ons wijst op de gebrokenheid die de schepping kent
sinds onze zonde(val).
En het confronteert ons met de kwetsbaarheid van ons (moderne) bestaan.
Wij denken dat we alles in onze hand hebben, en dat het daar goed ligt.
Niet dus.
God de HEERE regeert, en wie leeft aan Zijn hand, is in Zijn hand veilig
en geborgen.
God roept ons tot bezinning en bekering, roept ons op om Hem te erkennen
als de God van ons leven.
Hem behoren wij toe.
Laten wij aan Hem niet voorbij leven en uitzien naar Zijn grote toekomst
waar niemand meer ziek zal zijn!

In Psalm 57 roept David God om genade; hij is niet zeker van zijn leven.
Hij schuilt bij God.
Terwijl hij op de vlucht is, zegt hij: “ik neem mijn toevlucht onder de
schaduw van Uw vleugels, totdat de rampen voorbij zijn gegaan.”
Dat geloofsvertrouwen wil de Heilige Geest ook u, jou en mij leren.
Een vertrouwen dat we ook mogen uitstralen naar onze omgeving, ook via
het luiden van de kerkklokken.
In Kolossenzen 2:15 lezen we dat Christus aan het kruis alle machten
heeft ontwapend, door die openlijk te schande te maken en dat Hij over
hen heeft getriomfeerd.
Wij mogen geloven dat Jezus ook machtiger is dan de macht en
invloedssfeer van Covid de 19e.
Al onze ziekten heeft Hij gedragen.

Nu alle kerkelijke activiteiten zijn stil gevallen, wordt de band met
elkaar er hopelijk niet minder op, maar meer.
En weten we ons in Christus met elkaar verbonden.
Ik mis m'n catechisanten, was graag de gemeente in gegaan voor
bezoekwerk, maar Covid de 19e zet ook mij stil.
Ik bid u en jou, en vooral de ouderen en de zieken in de gemeente, Gods
zegen toe in deze vreemde tijden!
“De HEERE zegene u/je en Hij behoede u/je”.

Een hartelijke groet en zwaai vanaf Weegbree 2!

J. van der Meijden.
terug