BOB 20 oktober 2019 BOB 20 oktober 2019

Vandaag hebben we een jubileum te vieren. Het is de 40e BOB. Alle reden tot grote dankbaarheid dus. Nadat Anita iedereen welkom heeft geheten, zingen we het lied ‘Zoek eerst het Koninkrijk van God’. Vervolgens verzorgt Kees de meditatie met het thema : ‘Een vruchtbaar leven?’ In dit kader lezen we eerst Mattheüs 13 vers 1-9 en vers 18-23. ‘Zie, een zaaier ging er op uit om te zaaien’. Een boer in actie! De afgelopen week hebben we boeren in protestacties gezien. De landbouwer in ons tekstgedeelte is ook in actie. Hij gaat het land op om te zaaien. Hij strooit royaal, maar komt al het zaad ook goed terecht? Nee, dat hebben we gelezen. Een deel valt langs de weg en wordt door de vogels opgepikt. Een ander deel valt op een dun laagje aarde, waar stenen onder blijken te zitten. Het zaad komt daar wel snel op, maar verschroeit. Nog een ander deel valt tussen de dorens en de dorens komen op en verstikken het. Een volgend deel valt in goede aarde, komt op en is vruchtbaar. Jezus vergelijkt het zaaien met het brengen, vertellen van het Evangelie. Zoals Hij dat deed in zijn tijd. Zoals zijn discipelen dat later deden. Zoals predikanten dat nu doen. Zoals dat ook hier op de BOB wordt gedaan. De akker waar gezaaid wordt, zijn wij. Valt het ‘Evangeliezaad’ bij ons in een toegankelijk of onverschillig hart? Laten we het zaad wegpikken door de ‘vele vogels, die om ons hoofd en hart cirkelen’?: onze computer, Netflix, de tv. Of zijn we in eerste instantie enthousiast over het Evangelie. Maar als we merken dat onze omgeving, familie/vrienden/collega’s hun schouders er over op halen, kan het enthousiasme snel uitdoven. En als we ook nog tegenstand ontvangen, dan kan dat jonge geloofsplantje net zo snel verdord zijn, als het opkwam. Of valt het zaad bij ons in onkruidrijke grond? Gaan zorgen/zegeningen ons boven het hoofd groeien? Laten we ons hierdoor helemaal in beslag nemen? Dan komt het plantje van het Evangelie niet tot bloei. Dan blijft het bleekjes en laag bij de grond. Het verstikt op den duur. Misschien moeten we maar eens onkruid gaan wieden en onze zorgen en zegeningen bij Jezus neerleggen. In bidden en danken. Dan groeit het ons niet boven ons hoofd en hart. Of valt het Evangeliezaad bij ons in goede aarde? Een nietig stengeltje worstelt zich uit de donkere aarde omhoog. Handen vouwen zich, kleine blaadjes ontvouwen zich. Er vormen zich hoop en verwachting, er komen knopjes aan. Er ontstaan bloemen en zaad, liefde voor God en de medemens. Het gaat vrucht dragen: de één honderd-, de ander zestig- en de ander dertigvoud. Ja, er is verschil tussen de gelovigen. Dat heeft misschien te maken met je ‘wortelgestel’. Met je persoonlijkheid. De één kan meer aan dan de ander. Maar vruchtdragers mogen we allemaal zijn. Een vruchtbaar leven voor en met God, willen we dat? Na het zingen van het lied: ‘Laat m’in U blijven groeien, bloeien’, vraagt Anita een zegen voor de maaltijd en bidden we ‘Het onze Vader’. Tijdens het eten denken we na over de vragen naar aanleiding van de meditatie: ‘In welk stukje grond herkent u zich het meest? En wat werkt deze herkenning bij u uit?’ Na de afsluiting door Gerrit zingen we: ‘Breng dank aan de Eeuwige’. De volgende BOB staat gepland op zondag 24 november. Iedereen van harte welkom.

terug